Download aankomst_gert_in_rome.jpg (31.5K)Download Lunch.JPG (2038.8K)

Hallo allemaal. Ik ben er en ook weer weg.ik leg dat uit.

Na 85 dagen en volgens mijn berekening 2028km heb ik de eeuwige stad bereikt. De finale intocht, zeg maar de St. Annestraat van Rome, verliep over de Via Trionfale. Mensen zoals ik, maar dan 2000 jaar geleden kwamen onder meer over deze straat binnen. Intussen is die weg in gebruik genomen door de hedendaagse Romeinen. Dwz het sterft er van de scooters en motors en een zee aan auto’s. Gewoon erg opletten dus. Ik stel mij dan ook maar voor dat al die mensen voor mij uitgereden zijn om mij in hun stad te verwelkomen. Ze hebben overigens enorme haast en vliegen letterlijk aan alle kanten aan mij voorbij. Goed dat ik mijn wandelstokken heb. Een beetje scooterrijder heeft daar geweldig respect voor.

Maar goed, na de afdaling van de Trionfale heuvels kom je Vaticaanstad binnen. Wat me daarbij zomaar te binnen schoot was: Zo Italie is ook uit. Ik ben nu in het vijfde en laatste land van mijn tour aangekomen. Het enige land dat niet aanwezig was op de WK voetbal, en dat ook nooit zal zijn. Wat een indrukwekkende binnekomst. De zuilen van Bernini zijn niet alleen een waar kunstwerk op zich. Het is, om met Gerard Peters te spreken, een bron van verkoeling én overpeinzing. Toch ben ik meteen doorgelopen naar de zuil midden op het plein. Gregorius VII heeft het daarnaar toe verplaatst en terecht, want daar komt de zuil het meest tot zijn recht. In diens schaduw vier ik in mijn eentje mijn overwinning. Ik weet dat er enorm is gevochten rond deze zuil en pausen zijn beschermd door de Zwitserse Garde, maar voor mij is het de plek van mijn triomf. Tiet fur ein pafke en maar eens wat bellen en sms’n. Nou mam, wij waren samen erg blij.

Ik heb daar wel ongeveer een uur gezeten, moest wel wat doorschuiven, want dat deed de zon ook. Aan een lange, erg lange tocht is nu een einde gekomen. De hitte van de laatste 5 weken (ik heb 53 dagen dagen alleen maar zon gehad) doen de eerste weken wat vervagen. Toen was er veel regen en zelfs sneeuw. Maar het waren ook de weken van de mooie ontmoetingen, de mooie gesprekken, mensen in hun omgeving met hun eigen verhaal.Ik kon ze verstaan en iets terugzeggen. Dus we hadden meestal een conversatie. En dat is nu precies wat me opbrak in Tessin en Italie. Een uiterst magere beheersing van de Italiaanse taal, waardoor ik zelf de oorzaak was van erg weinig gesprekken met diepgang. Maar ze waren er wel! En de mensen die de moeite namen om rustig Italiaans te spreken, of iets anders dat ik dan wel spreek, zorgden ook weer voor mooie ontmoetingen. Er waren er al met al over de hele reis vele.

De reis is klaar. Ik moet echt zeggen dat de Via Francigena ontzettend zwaar is. Zwaar vanwege het weer, maar je kan ook in een wat minder hete maand gaan lopen. Maar ook zwaar omdat de Italianen lopen maar raar vinden. Je hebt toch een auto om je te verplaatsen? of tenminste een scooter. Vraag een Italiaan de weg en hij stuurt je onmiddellijk naar de snelweg. Vraag vervolgens een andere Italiaan naar de zelfde weg en goeie kans dat hij je een totaal andere richting op stuurt. De voetpaden zijn om te janken, als ze er al zijn. De wegwijzers van de Via F zijn na Lucca echt regelmatig aanwezig, maar dan ben je nog maar een paar honderd kilometer van Rome. Alleen ver weg in het land of de heuvels, waar het echt moeilijk wordt, zijn ze in geen velden of wegen te zien. Dan vertrouw ik op het kompas van Jaap Sikkink, mijn geweldige inzicht en de enorme mazzel die ik doorgaans heb gehad bij het kiezen van de goeie richting. MAar ook ik heb vele kilometers omgelopen, domweg vanwege een verkeerde keuze.

Ik heb een enorme berg aan mooie herinneringen. Die moeten eerst maar eens een plekje krijgen. Maar behalve de mooie herinneringen ben ik mezelf tientalle keren tegengekomen. Onthutsend gewoon om te zien hoe iets simpels als van A naar B lopen tot een bijna angstaanjagende onderneming wordt, als je de weg kwijt bent – in de bergen, of in de hitte. Maar altijd is het goed gekomen en dat vind ik wel erg bijzonder. Mijn spirituele begeleiders waren mij altijd goedgezind. En altijd heb ik een bed gevonden, in het stro, in de sneeuw, in een jeugdherberg, een goedkoop of soms gewoon te duur hotel, bij mensen die er een eer in stelden om mij onderdak te verlenen, een een vies bed, op een opslag zolder, overal heb ik geslapen.

En ik heb genoten.

Sebastiaan heeft een fantastisch stuk werk afgeleverd door erg trouw de stukjes te verzorgen. Een passende beloning volgt, zoon. Bedankt.

Erg veel mensen hebben dit weblog gevolgd. IK ben erg blij met al jullie steun in de vorm van reacties op dit blog en de vele, vele smsjes. Je weet niet half hoe het is, sjokkend langs een boomloze weg, met in de verte dat hoge ding waar je natuurlijk op moet, in de regen, sneeuw of loeihete zon, maar geen schaduw, en dan een smsje te ontvangen: he gert hoe gaat het? Echt mensen, als de piepjes van mijn telefoon gingen, was ik er weer helemaal bij.

Ontzettend bedankt voor jullie steun, in welke vorm dan ook. Ik kom graag mijn verhaal vertellen. Bel ff (na maandag naar Houten svp)en we maken een afspraak. Ik heb een stapel foto’s. die moeten wel worden gesorteerd, maar dan heb je ook wat.

Ik ben op de terugreis. Ik kon het precies anderhalve dag in Rome uithouden. "Er is ook niks te zien, hè?" zei Hans C. Nou het ligt iets anders. Mijn brein staat op heel lang lopen en niet op de toerist uithangen. Bij mijn slenteren door Rome heb ik geloof nogal wat mensen omvergelopen. Dat is niet leuk voor hen en ook niet voor mij. Ik heb nu een mooi boek van Rome, gedronken uit de Trevi fontijn dus ik kom zeker nog een keer terug.

Nu eerst wat afkicken in een hoogtestage, alpen dus, lekker koel, en dan ben ik maandag weer a casa.

Voor nu: ciao, arrividerci e ci vediamo.

Gert

Edit: ik heb even de reacties open gegooid. Mensen, voordat PG thuis komt even allemaal reageren ok?? (Sebas)